Denne veka skreiv Sjur Holsen ein kommentar i BT, der han kalla norsk skuledebatt provinsiell. Bakgrunnen var Khan Academy og dei utfordringane denne type nettskular gir. Sjur Holsen har heilt rett. Det er snart val, og vi skal diskutere karakterar frå 5. klasse og skulemat. Alle meiner noko om skule, også journalistar. Dei har jo gått der.

Eg meiner skulesystemet har rotna på rot. Det er ikkje eit norsk fenomen, det gjeld i alle land som har adoptert industrisamfunnet sin skulemodell frå 1800-talet og framover. Ein samlebandmodell for effektiv drift var løysinga for å kunna utdanna massane den gongen. Modellen har vi framleis: Alle på same alder på eit trinn, 30 elevar – 1 lærar, alle lærer det same samstundes, går like fort framover og tek eksamen samstundes. Og når modellen ikkje fungerer, lappar vi på han, med støtteundervisning, etc. Men vi er framleis inne i modellen – sjølv om vi freistar å stange mot rammene. Om nokon skulle tru at eg har tenkt alle desse kloke tankane heilt sjølv, så kan dei lesa Clayton Christensen si bok Disrupting Class, eller sjå Ken Robinson sitt fantastiske føredrag…. eller sjå Sugata Mitra sitt siste føredrag på TED.

Systemet har vore rote lenge. Men teknologiutviklinga tvingar oss til å sjå det. Og det går fort. Så er det ikkje berre berre å finne heilt andre måtar å drive skule på, sånn i ei handvending. Men mange prøver mykje interessant. Den amerikanske RISC-rørsla er eit døme. Ingen karakterar, ein går vidare når ein meistrar det ein driv med. OECD snakkar om “innovative learning enviroments”, det er mykje kunnskap å hente der. 

Eg skulle ynskje Kunnskapsdepartementet ville ta dette alvorleg, og starte ein stor dialog om korleis skulen skal vera i framtida. Ein av mine kjepphestar er at då må vi snakka om læringssyn – og menneskesyn. For industrimodellen har gitt oss ein god del grums i bagasjen. Det er vanskeleg å få folk – både i og utanfor skulen, til å slutta å snakka om “sterke” og “svake” elevar. Eller “dei som VIL læra” og dei som ikkje vil. Sjølv om vi veit at systemet passar for visse typar, og ikkje for andre. Som misser sjølvrespekten og dett ut. På guteromma sit det ein stor gjeng av dei “som ikkje VIL”, og samarbeider tett med andre, oppviser stor kreativitet og løyser ekstreme utfordringar – i dataspel. Er det nokon vi treng, så er det folk med slike ferdigheiter. Til dømes.

Så kjære Sjur Holsen, kjære Kristin Halvorsen, kan ikkje vi alle ta den verkeleg store debatten, både i aviser og politikardebattar? Kva treng vi å kunna i framtida? Og kva skule treng vi?

 

 

På torsdag hadde eg det privilegiet å få diskutera kunnskapsleiing for framtida med Paul Chaffey, saman med andre i leiargruppa vår. Noko av det viktigaste vi snakka om, var at det bør bli mykje meir dialog mellom skuleleiarar og andre delar av samfunnet, både offentleg og privat sektor. Kva skal vi utdanne til? Kva er framtidas kompetanse?

Etter møtet fekk eg høringsforslaget frå Utdanningsdirektoratet vedrørande endringar i eksamensforma til munnleg eksamen rett i fjeset på Facebook. Nokre dagar vert kontrastane større enn andre. No går diskusjonen på Twitter og sikkert andre stader, om detaljane i høyringsforslaget. Kort sagt, for dei uinvidde: Anten fjernar ein førebuingsdelen heilt, gir kandidaten to dagar på å lesa, og så er det eksamen. Ellers gir ein 24 timar førebuing, men fjernar ein førebudd presentasjon, og nektar kandidaten notat. Det gjeld forøvrig sjølvsagt det første forslaget også.

Eg er deprimert over den manglande evnen og viljen til å heva blikket ein smule. Ikkje i direktoratet, dette er vel det nivået dei skal ligga på, men i departementet, som har bedt om høyringsforslaget. Ein ser problem med noverande munnlege eksamensordning. Då går vi attende til det andre vi kjenner til, det vi hadde før. Kva med å seia: Har vi eksamensformer som måler den kompetansen vi meiner er viktig for framtida? Bør vi sjå litt på heilskapen her?

Harvard-professor Tony Wagner har blitt kjend for sine “Seven skills” vi treng i framtida:

1. Problem-solving and critical thinking;
2. Collaboration across networks and leading by influence;
3. Agility and adaptability;
4. Initiative and entrepreneurship;
5. Effective written and oral communication;
6. Accessing and analyzing information;
7. Curiosity and imagination

Her er det mykje å diskutera. Mykje av dette er alt inne i læreplanane våre. Heldigvis. Men eksamen heng milevis etter. Kunne dette vera eit utgangspunkt for å tenkja nytt? Eller er det ingen interesse for det? Eksamensordningane har mykje å seia for det som skjer i skulekvardagen. Dette høyringsforslaget fører ikkje skulen framover.

(Dersom nokon er interessert i kva konkrete endringar eg ser for meg, kan dei lesa dette innlegget)

Den siste veka har eg på svært ulike måtar blitt minna om kor viktig det er kvar du har blikket. Det åpna med eit føredrag med Riel Miller på konferansen Disruptive educaton: “The New Context of Learning”. Riel Miller er framtidsforskar. Eg trur ikkje eg klarar å gjengi innhaldet, men ein av tankane eg fekk av det, var nettopp det ganske banale: Korleis du ser føre deg framtida, har konsekvensar for korleis du handlar i dag. Eg trur at det å verta medviten om kva framtidsbilete ein har, både i eige liv og i større samanhengar, kan føre til at ein tar meir medvitne val. For ein organisasjon, for eksempel ein skule, blir det viktig å snakka saman om dette. Korleis ser vi for oss vår skule om 5 år? Om ti? Og også meir generelt: Kva er framtida for skulen? Svara vi gir, påverkar korleis vi agerer i dag, og om vi klarer å jobba saman for å nå måla våre. Dette tyder sjølvsagt ikkje at det ikkje er viktig å sjå bakover, kjenne historia, men det føler eg at vi er meir medvitne på og snakkar meir om.

En litt annan akse enn bakover – framover, er innover – utover. Den synes eg er særleg relevant for skulen. Ser vi utover på samfunnet rundt oss – eller innover på eigen organisasjon for å finne ut korleis vi skal handle? Begge deler er sjølvsagt legitimt, men det fører gjerne til ulike retningar. Eg trur distriksskular ofte er meir utoverretta, dei ser f. eks. ei oppgåve i å skaffe arbeidskraft i lokalsamfunnet. Eg kan bruka Knarvik vgs, der eg jobba før, som eit godt døme. Skulen har i svært mange år samarbeida tett med næringslivet i Nordhordland for å utvikle utdanning som er i tråd med behova i lokalsamfunnet. TAF- ordninga er kanskje det mest kjende resultatet av samarbeidet. Men eg trur ikkje skulen berre kan tenkja lokalt og på arbeidskraft ved å retta blikket utover. Ein kan også sjå meir generelt på samfunns- og arbeidslivet, og spørja: Kva eigenskapar er det viktig å dyrka hos elevane, slik at dei vert budde på å bli ein deltakar i samfunnet? Kva kompetanse treng dei? Kan skulen i dag vera det same som for femti år sidan? Er samfunnet det same?

I går skreiv Henning Lund eit blogginnlegg i høve ein debatt om IKT-satsingen i norsk skule som Norsk Lektorlag arrangerte på Litteraturhuset i går kveld. Med spørsmåla sine, ser Henning nettopp utover og framover:

Lektorene møter en ny virkelighet i årene som kommer. Vi kan møte den virkeligheten forlengs eller baklengs, men uansett er det ikke tvil om at vi får mange flere utfordringer og muligheter en vi har hatt – både faglige og på andre måter. Jeg har et fromt ønske om at NLL (og de andre fagforbundene) snart begynner å diskutere hvordan skolen skal tilpasse seg virkeligheten. Hva er lektorens jobb og rolle om 5 – 10 – 20 år? Hvordan skal lektorene dyktiggjøres mtp å møte utfordringene som online-verdenen skaper i undervisningssituasjonen? Hvordan skal lektorene dyktiggjøres mtp å klare å utnytte det enorme mangfoldet vi har fått av verktøy og tjenester som kan brukes i skolen? Her er det en jobb å gjøre, og i mitt hode tror jeg det er når disse diskusjonene kommer opp at NLL har noen mulighet til å påvirke utviklingen.

Og då tenkjer eg: Det er viktig å klargjera slike grunnleggande spørsmål som kva ein tenkjer om framtida. Er det slik at dei som måtte ha andre tankar enn meg om skuleutvikling, eller IKT i skulen for den del, har andre framtidsbilete? Det kunne ha vore ein spennande diskusjon.

Dette innlegget skal handle om dei 16-åringane som vel eit yrkesfagleg utdanningsprogram etter ungdomsskulen. Ei gruppe som får finne seg i å bli stigmatiserte med ein gong dei har tatt dette valet, frå velmeinande akademikarar, politikarar og verst av alt: lærarar. “Yrkesfagelevar” er identisk med dårlege karakterar, fråfall, liten interesse for “teori” (gudane veit kva det tyder), og gjerne dårleg oppførsel. Undersøkingar viser at fråfallet frå vidaregåande skule er størst på yrkesfagelege program. Og dermed veit alle som ikkje veit nokon ting, at problemet er all “teorien”. Vel. Ei meir nedlatande og skadeleg haldning skal ein leita lenge etter.

Kva er min bakgrunn for å meina høgt og iltert om dette? 15 år med undervisning i norsk og engelsk på omtrent alle yrkesfaglege programområde. Det er ofte litt annleis å undervisa i klassar på yrkesfag enn på studiespesialiserande. Den viktigaste skilnaden er at som oftast er klassane mindre, frå 12 til 15 elevar. Og dessverre ofte meir kjønnssegregerte. Det er eit herleg syn å sjå gutane frå elektro og bygg koma saman med jentene frå helse og sosial og formgjeving på påbyggsåret. Sjå kor dei kroar seg og kosar seg. Vi har no ein gong for det meste god effekt på kvarandre, vi jenter og gutar. Men sånn elles, er yrkesfagelevane like ulike som dei på studiespesialiserande. Sjølvsagt. Massevis av elevar som er grusomt gode i engelsk. Der også. Massevis av elevar som kjedar seg i norsktimane. Der også. Elevar med høge ambisjonar, med psykiske vanskar, med sinne i seg, med avansert humor. Der også. Sjølvsagt.

Så var det denne teorien då. Mindre teori, meir yrkesretting, er slagordet. Og det ypperste eksemplet på kor gale det står til, er norsklærarar som driv med diktanalyse med yrkesfagelevar. Eg vil gjerne spørje: Skal yrkesfagelevane ut i eit anna samfunn enn dei andre elevane? Eit som er mindre komplekst, med mindre informasjonsoverflod og mindre teknologi? Det finnest omtrent ikkje manuelt arbeid lenger. Kompliserte teknologiske prosessar dominerer dei fleste yrke. Men det er kanskje ikkje denne teorien ein snakkar om. Lat oss gå tilbake til det aller mest idiotiske: diktanalyse på yrkesfag.Som eg forøvrig driv med i desse dagar. Kva skal dei med det? Eg spør igjen: Skal yrkesfagelevane ut i eit anna samfunn enn dei andre elevane? Eit som er mindre komplekst, med mindre informasjonsoverflod og mindre teknologi? I tillegg spør eg: Forstår desse velmeinande politikarane og akademikarane kvifor ein driv med diktanalyse med elevar? Trur ein det er for at dei skal kunna konversera lett om Wergeland etter ein betre middag med gode vener? At diktanalyse er ein slags sport som gir cred i borgarskapet?

Poesi er språkbruk i ei veldig rein, destillert form. Det er ein sjanger som er svært eigna til å studera det vi heile tida jobbar med i norskfaget – korleis språket blir meiningsskapande, manipulerande, provoserande, irriterande. Verkemiddel ein lett finn i dikt, kan ein så gjenkjenna brukt i andre tekstar, i den enorme flaumen av meiningar og informasjon ein må kunne takla i vår tid, for ikkje å bli overkøyrt fullstendig. Kjenner ein språket, kan ein bruka det, er ein ein god lesar, ein god skribent, er ein friare som menneske. Eg ynskjer dette for yrkesfagelevane mine også.

Fråfall er eit komplekst problem, som ikkje berre handlar om skulen isolert. Ein kan ikkje løysa det med å ta vekk fellesfaga. Dei er viktigare enn nokon sinne. Det skulen kan bidra med, er å sjå på på korleis det blir undervist i fellesfaga, og ein må tora å spørja fellesfagslærarar kva haldningar dei har til å undervisa på yrkesfag. Eg har høyrt mykje rart i mi tid. Lærarar som finn det mindre stimulerande å undervisa yrkesfagelevar enn andre elevar, er det mange av. Dessverre. Eg synes ein verkeleg må spørja seg sjølv kva det er ein er ute etter i jobben. Stadfesting av sin eigen faglege suverenitet gjennom elevar som speglar ein sjølv? Som set pris på lange doseringar og kan gjenta? Blir ein irritert av elevar som er meir umiddelbare, som tydeleg viser at dei kjedar seg? Som krev noko anna for å bli engasjert? Då vil eg påstå at ein er meir interessert i seg sjølv og faget enn i elevar. Og då bør ein ikkje jobba i skulen.

http://www.flickr.com/photos/44124404848@N01/134955988

Sist veke hadde eg den store gleda av å besøka BI2020, ein dagskonferanse på BI i Oslo, saman med to elevar som gav nokre smakebitar på korleis dei jobbar digitalt. Det var ein stor suksess, som dei som er interesserte, kan lesa om i blogginnlegg frå Tor Haugnes og June Breivik. Kort sagt var omkvedet etter presentasjonen at høgskule- og universiteta ikkje er heilt klare til å møta elevane sine forventningar til digitale arbeidsmåtar.

Eg trur dei har litt tid på seg. Det er nok sant, som elevane sa, vi kan tilpassa oss. Det som hastar, slik eg ser det, er å digitalisera eksamen. Eg vil seia det så sterkt som at dei høgskulane og universiteta som kan tilby bruk av elektronisk tekstbehandling til eksamen, vil ha eit enormt konkurransefortrinn som dei bør vita å bruka. Å skriva eksamen for hand krev ein heilt annan måte å tenkja på enn det ein er vane med i 2012. Redigeringsfunksjonane i tekstbehandling gir heilt andre måtar å bygga opp tekst på. Eg trur ikkje studentar som skriv for hand på eksamen får vist sitt beste. Og det vil vi vel at dei skal?

Dette er trinn 1. Så langt er det vi er komne i vgs. Neste trinn er å ta innover seg at internett eksisterer. Her har vi alle ein veg å gå. I vår initierte Utdanningsdirektoratet forsøk med bruk av internett på eksamen. Vår skule deltok, og dette var vel og bra. Men forsøket gjekk etter mitt vit altfor beskjedent til verks. Ikkje berre var det få fag som deltok, men kommunikasjon var framleis ikkje tillete. Ein opna altså nettet, og så måtte elevane bli påpassa av vakter slik at dei ikkje fuska. Ein treng ganske mange vakter, for å seia det slik. Eg ser ikkje heilt for meg at denne forma har framtida for seg, ho blir altfor ressurskrevjande for skulane.

Og då har vi kome dit, at vgs kan læra av universitet og høgskule, som i mange år har hatt heimeeksamen med påfølgande munnleg eksamen. Eg meiner at dette er vegen å gå for å kunna bruka digitale verktøy på gode måtar til eksamen. Først oppgåver som kan løysast med alle hjelpemiddel tilgjengelege og gjerne i samarbeid med andre, med høge krav til kjeldebruk. Deretter munnleg eksaminering med utgangspunkt i oppgåva. Ein treng ikkje tenkja seg 14 dagars heimeeksamen, ein kan både tenkja oppgåver av mindre omfag, og mappearbeid gjennom året.

Slik det er i dag, hindrar eksamensforma verkelege, grunnleggjande endringar i vgs, som tek den digitale revolusjonen på alvor.

“Kunnskapsaktivister”, kallar Monitor 2011 dei. Du kjenner dei sikkert. Faktisk er det store sjansar for at du er ein av dei, sidan du har rota deg inn på denne bloggen. Kunnskapsaktivisten er eit oppkomme av nye idear som han ikkje er redd for å prøva ut i klasserommet. IKT i klasserommet opnar for endå fleire moglegheiter enn han såg før. Han har tankar om korleis skulen og klasserommet burde vera som han prøver å få med seg leiinga på. Han reiser gjerne på konferansar der han treff likesinna. For heime på skulen, der er han sørgeleg aleine.

Kunnskapsaktivisten er ein ressurs for leiinga på skulen, men også ei hovudpine. Dei vil gjerne støtta og oppmuntra, men mange av ideeane til kunnskapsaktivisten vil involvera andre lærarar og det er ikkje alltid dei har så lyst på endring. Så dei gjer det som er lettast: Dei oppmuntrar og støttar ved å lata han få reisa på dei konferansane han vil, og prøva ut det han ynskjer i sitt eige klasserom, så lenge det ikkje er altfor dyrt og revolusjonært. Av og til legg han fram på skulen kva han driv med. Han får mange klapp på skuldra, så skjer det ikkje så mykje meir.

Er dette eit problem? Ja og nei. Eg kjenner mange av desse eldsjelene, og gudene skal vita at dei inspirerer og skapar kreativitet rundt seg – særleg ved hjelp av blogging og twitter. Mange har fått fart på seg etter å ha høyrt ein kunnskapsaktivist på ein konferanse. Dei er ein uvurderleg ressurs for skule-Noreg. Men nokre av dei slit seg heilt ut. Og det er knallhardt å stå på i eit lett uinteressert kollegium, sjølv om leiinga ikkje motarbeider. Og skulen nyttar ikkje kunnskapsaktivisten sin kompetanse på nokon god måte, dei får lite att. Han kan faktisk bli ei sovepute for leiinga.

Så kva skal vi gjera? Korleis blir slike eldsjeler tatt godt vare på slik at deira kunnskap og kompetanse kjem heile skulen til gode? Korleis sørger leiinga for ei brei kompetanseheving og utvikling der alle er med? Køyr debatt!

Eg kjenner mange svært gode lærarar som er glade i læringsplattformen sin, f. eks it’s learning. Eg brukar it’s learning sjølv, kvar dag. Kan vi tenkja oss skulen utan læringsplattform? Og kvifor bør vi i alle høve tora å utfordra oss sjølve på at det kan vera mogleg?

Mi største innvending mot læringsplattformen, er at det er eit lukka system. What goes in, stays in. Dette støttar opp om skulen som eit lukka system utanfor samfunnet, der alt er på liksom. Elevprodukt blir laga for læraren. Det er utruleg enkelt i 2012 å laga meir utovervende produksjonssituasjonar, f. eks ein blogg. Ein elev hjå oss fekk respons på bloggen sin av forfattaren av den artikkelen ho hadde skrive om. Kva gjer det med skrivelyst og kjensle av betydning? Les forøvrig denne flotte artikkelen om ein lærar som bloggar med 6-åringar.

Dessutan: Rollene i læringsplattformen støttar eit lærarsyn der læraren legg alle premissane for opplæringa. Elevane er deltakarar på eit lågare nivå med færre rettar. Elevane kan ikkje t. d. legga ut eit oppslag i eit fag, sånn utan vidare, om dei skulle komma over eit tips til medelevar, etc. Lærar er produsent av informasjon, elevar er konsumentar og reprodusentar. Kvifor er Facebook-sider der elevar og lærarar diskuterer fag så vellukka, kvifor vel ein ikkje diskusjonsforum i it’s learning?

Kan vi klara oss uten LMS? Kven tapar på ein skule som ikkje brukar LMS? Læraren eller elevane? Eller begge? Eller ingen? Håpar dette var spisst nok til å få ein skikkeleg debatt!

Då var eg vel heime att frå kurs i bruk av iPad i skulen, og det er tid for ei lita oppsummering. Det aller kjekkaste med dette kurset var workshop-profilen det hadde, her var det korte innføringar (5 min) i korleis div appar verkar, og så var vi igang med å laga produkt med dei. Det seier litt om kor enkle desse verktøya er i bruk. Her var det lite pedagogisk refleksjon, og det var heilt greitt, faktisk. Lær å bruke, og tenk og diskuter i ettertid korleis dette vil gje pedagogisk meirverdi i ditt klasserom. Det var også kjekt å vera saman med lærarar frå barnetrinn og ungdomstrinn, som gjerne har andre tilnærmingar til bruken av iPad. Det blir spennande å sjå om dette vil ta av i norsk grunnskule, det er tydeleg at britiske lærarar ser eit enormt potensiale. I alle høve dei som var på kurs! Eg forstår godt kvifor, igjen, det enkle og intuitive.

Anne og eg laga ei iBook i iBooks Author som sluttprodukt, der vi skildra appane vi lærte å bruke, og viste fram produkta våre. Vi filma boka for å vise den i sluttpresentasjonane. Her er filmen:

Norwegian iBook from ATI 2012 from Teacher Institute on Vimeo.

Dersom nokon er interessert, send meg ei epostadresse, så deler vi boka via Dropbox. Du treng ein iPhone eller iPad for å opne boka i iBooks.

På Vimeo ligg også alle dei andre sluttprodukta som vart framvist, eg vil sterkt tilrå å ta ein kikk. Eg fall spesielt for denne, som ei gruppe walisiske lærarar laga:

Three Welsh Folk Tales from Teacher Institute on Vimeo.

Som sagt, lite pedagogisk refleksjon frå kurshaldarane, men eLearningLaura, ein av deltakarane på kurset, laga ein video om Workflows in the Classroom, som eg absolutt vil tilrå. Kort oppsummert: planlegg godt før du set i gang i klasserommet, vit kva mål du har for læringa, lag ei løype gjennom app-bruken.

Oppsummert: Det aller beste med bruk av iPad i klasserommet, er brukarvennligheita. Du treng lite tid på innføring før elevane går i gang. Tidsbruk på f.eks ein film, er heller ikkje avskrekkande, og alt kan gjerast på iPad’en. Vi brukte to timar på animasjonsfilmen vår, totalt. Ipad vil, brukt rett, generera mykje elevaktivitet. Og eg vil absolutt tilrå lærarar å reisa på Apple Teacher Institute neste år.

Image: 'The thinker'
http://www.flickr.com/photos/53611153@N00/5827849044

Ein fin morgon. Eg står opp 20 min seinare enn vanleg og gir meg god tid med kaffien. Bestemmer meg for ein seinare buss. Legg eit par brikker i Wordfeud, sjekkar Facebook, sjekkar Twitter. Der finn eg ei lenke frå Bjørn Helge om tidslinjer i googledocs, og plutseleg får eg ein ide til eit forum for elevar. Meir om dette seinare dersom det vert noko av, ikkje alle gode idear er realiserbare, men nokon er. Det viktige er å ordna seg slik at ein “høyrer” sine eigne gode idear. Og det neste som hender, er at eg startar å utforme dette blogginnlegget i hovudet, det blir litt vanskeleg å koma seg ut av huset, for hovudet vil ikkje svitsja frå kreativ modus til kvardag – pusse tennene, kle seg, låse døra. Eg må konsentrere meg for å vita OM eg faktisk pussa tennene eller ikkje. Hovudet skriv blogginnlegg. Heldigvis har eg iPad m 3G, og kan bruka bussturen til jobb til å få skriva ned den gode ideen, og starta blogginnlegget. Er eg heldig, får eg fullført det på jobb, før eg må snakka mykje med andre og starta med andre oppgåver.

Eg er heldig. Eg kan ofte bruka flexitidordninga til å laga meg slike morgonar. I det siste har eg blitt flinkare til å faktisk gjera det. Ein gong i veka, prøver eg å få til. Det er ein gevinst for jobben, og heldigvis har eg leiarar som ser det. Eg treng litt aleinetid for å vera kreativ. Og det er eg faktisk tilsett for å vera.

Det er mange år sidan eg fann ut at slike stunder om morgonen er den beste tida mi, og ganske mange år sidan eg fann ut at eg kan vera kreativ, få gode idear om eg sit slik og glor. No har eg nett lese ei bok av Susan Cain: Quiet. The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking. Den handlar som tittelen seier, om skilnaden mellom introverte og ekstroverte menneske, og korleis det amerikanske samfunnet i løpet av det 20. århundret vart meir og meir eit samfunn for ekstroverte. Dette er ikkje heilt overførtbart til det norske samfunnet, men det som eg tek med meg etter å ha lese boka, er endå ei stadfesting av kor viktig det er at ungane våre får lov å ta utgangspunkt i seg sjølve, også i læringsarbeidet sitt. Vi bør bruka mykje meir tid, heilt frå barneskulen, til å la ungane fortelja oss, og seg sjølve, korleis dei likar å lære, korleis dei kjenner seg i gruppesamansetningar, om dei likar å sitja aleine å jobba, etc. Og så må vi gi dei høve til å velga strategiar som høver dei, og til å utvikla fleire strategiar etterkvart. Korleis er det for elevar som har det som meg, at dei treng litt aleinetid for å tenkja godt om noko, å koma i klasserommet om morgonen og bli kasta rett inn i eit gruppearbeid? Gir vi slike elevar tid og ro til å tenkja? Og kva med dei som fungerer best om kvelden? Kunne dei fått fri nokre morgontimar, og i staden jobba på kveldstid og levert arbeid digitalt?

Det handlar ikkje om at individualisme er saliggjerande til ein kvar tid. Skulen skal også læra elevar å setja til side eigne behov til fordel for felleskapen. Elevar som ikkje taklar gruppearbeid må trena på det. Elevar som ikkje kan konsentrera seg aleine, må trena på det. Men det handlar om å bevisstgjera elevane på kven dei er, kva dei treng og korleis dei skal jobba for å utvikla seg. Det handlar også om å sjå alle, og godkjenna ulike veremåtar. Også når det fører oss ut av eit rigid system der alle gjer det same samstundes heile tida.

For meg er det godt å bli sett for den eg er, og få rom til å utnytta mine sterke sider. Det er ikkje minst godt å vita kva som er dei sterke sidene mine, då er det også lettare å akseptera dei svake, og gjerne jobba litt med dei. Brukar vi nok tid på å snakka om dette med elevar, eller er det berre nokre spørsmål i ein oppstartssamtale som vi ikkje føl opp?

Mitt første besøk på BETT er over, og det har vore nokre interessante dagar på mange måtar. Eg hadde blitt kraftig advart på førehand om kor kaotisk og stort det heile var, kor viktig det var med ein plan for besøket, osv. Eg laga ingen plan, i staden justerte eg ambisjonane, og eg er godt nøgd med det eg fekk ut av det. Vi snubla nesten inn på Stephen Heppel sin stand, og der var det akkurat klart for presentasjon av Saltash.net, ein skule (11-18) i Cornwall. Deira utgangspunkt for å satse digitalt, var nettopp at dei ligg i Cornwall, ganske langt ute på landet. Ved å gå frå Saltash til Saltash.net, kunne verda komme nærare. Dei har, i motsetnad til dei aller fleste britiske skular, opna for bruk at sosiale media, mobiltelefonar, etc. Dette gjer dei i kombinasjon med ekstensiv opplæring i nettvett – noko som sjølvsagt gir litt meir meining når nettet faktisk vert brukt fritt. Dei er ein skule med jordbruksfag, og dette har gitt spennande prosjekt som t. d. Recharge the Battery:
Eg kjem definitivt til å kontakta Dan Roberts som hadde presentasjonen, for å få vita meir, for dei er tydelegvis på veg til ein stad der læring ikkje lenger er avgrensa til klasserommet som han seier i videoen, og eg vil gjerne vita kva som skjer med timeplanar og faggrenser. Sjekk ut webkameraet Pigcam forresten!

Eg hadde også ein interessant prat med Connected, som utviklar Playstation brukt i læring. Det eg likte utruleg godt med deira tilnærming til GBL(game based learning), var at dei utviklar programvare som gjer at elevane kan laga spela sjølve. Dei må altså konstruera figurar, problem (som då sjølvsagt kan knyttast til mål i læreplanen) og storyboard. Seinare kan dei dela spela sine med andre på nett. Dette trur eg har stort potensiale, og eg kjem til å skriva meir om dette, førebels slit eg litt med at nettsida deira er litt lite konkret.

Til slutt: Messa fløymde over av læringsplattformar i alle fasongar, og kontroll/styringsverktøy for skulane. Litt kjedeleg. Eg er også einig med Eva som skriv om at det meste framleis handlar om fancy formidling. Men innimellom er det altså lyspunkt som Saltash!