Saman er ein mindre aleine

…er den norske tittelen på ein roman av Anna Gavalda, som eg las førre vinter, og det var ganske trivelig og til tider rørande, om ikkje det var stor litteratur. Men dette innlegget har ingenting med Gavalda å gjera, det handlar om det å vera lærar. Førre veke hadde vi personalseminar, og der hadde vi besøk av Tore Sværen frå Vibemyr skolesenter. Eg skal ikkje gi noko referat, men ein ting han sa, var retta mot lærarar: «Ver ikkje aleine!» Han meinte det var det farlegaste ein lærar kunne vera. Det har eg gått og tenkt mykje på den siste veka. Eg har alltid vore velsigna med gode samarbeidspartnarar på jobb, og eg er heilt avhengig av dei. Det å få lov å diskutera opplegg og tekstar, få dela tankar om elevar, snakka om det ein ikkje heilt får til, høyra korleis andre tenkjer – eg trur eg hadde slutta med jobben om eg ikkje hadde nokon å samarbeida med. Eg kunne framleis tenkt meg meir samarbeid, det eg skulle ynskje, var at vi kunne vera saman i klasserommet oftare, for å sjå og lære av kvarandre.

Ofte er det ikkje så lett å få tid til samarbeid. Det handlar om timeplanar og rammer. I år sit norsklærarane på Vg3 saman frå 13.30-15.00 om fredagen – ikkje akkurat ideelt, men det er då vi har undervisningsfri saman. Eg skulle ynskja timeplanen hadde lagt inn samarbeidstid, men det er mange variablar som skal gå i hop på ein stor skule. Dessutan er det ikkje alle som har same ynskjet som meg, snarare tvert i mot.

Kvifor er det så farleg å vera aleine? Det er vel mange grunnar til det. Eg trur det er lett å gå seg fast i sine eigne tenkje- og arbeidsmåtar, og så har ein ikkje nokon å lena seg på når dei plutseleg ikkje fungerer. For det skjer med alle. Eg trur at lærargjerninga er veldig einsam, du er aleine i klasserommet og aleine over bunkane, be lærarar på fest – og kva gjer dei? Snakkar om jobben! Eg trur einsemda i jobben gjer at mange blir altfor tidleg slitne. Det blir altfor få positive tilbakemeldingar på jobben ein gjer – frå andre som er kvalifiserte til å meina noko. For det er jo den konkrete rosen vi treng, nett slik som elevane! «Akkurat det gjorde du bra» – ikkje «Du er no så flink, at». Det er berre skvalder.

Ver ikkje aleine! – eg håpar klasserommet mitt og praksisen min skal opna seg endå meir i framtida. Og no kunne eg gått vidare og snakka om at nettet også kan hjelpa til med dette, men akkurat i dag vil eg vera i det nære, snakka om dei du ser kvar dag.

Advertisements

Forfattar: margreta

Fagleiar ved Nordahl Grieg vgs, med ansvar for pedagogisk bruk av IKT og eksternt samarbeid. Idealist og optimist. Glad i skule!

2 thoughts on “Saman er ein mindre aleine”

  1. Skolen vår har timeplanfestet samarbeidstid. Det funker slik at man møtes og blir enig om at man har hatt et møte. Og så går man og planlegger hver for seg. Grådig effektivt. Delingskultur på sitt beste. Not.
    OK, det gjelder helt sikkert ikke alle, men noen er litt allergiske mot samarbeid…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s