Sju ting du ikkje treng å vita om meg.

Ok, då svarar eg på oppfordringa frå June om å bli med på den siste bloggfarsotten som kjem over dammen (sjølvsagt) “7 things you don’t need to know about me”. Dette er eit slikt blogginnlegg som eg eigentleg hadde tenkt å halda denne bloggen kjemisk fri for, men Guttorm seier det er bra for googlejuice’n min, og kva gjer ein ikkje for googlejuicen?? 🙂 Her kjem det:
1. Då eg testa hjernen min på “hjerne-utstilling” i Bergen, viste det seg at eg var mann. Var det ikkje det eg visste.
2. Ein gong spurte eg ein elev: “Have you been sleeping around?”, då eg ville vita om han hadde “sove rundt” – dvs sove i 24 timar. Eg er engelsklærar.
3. Sjølv då eg tok hovudfag i nordisk, var eg heilt overbevist om at eg ikkje kom til å bli lærar.
4. Eg blandar a- og e-infinitiv heile tida, og gidd omtrent aldri rette det opp.
5. Eg har, i likskap med Inger-Hilde og Marita, heller aldri vore i Syden. Interessant dette!
6. Eg har aldri laga ei vellukka sjokoladekake.
7. Eg er heilt i mot at sosialt samvær mellom vaksne skal involvera badestampar.

Så skal ein tagge sju nye, dei eksisterer ikkje, her er det eg klarar: Solveig, Kari, Torbjørn og Jo Magnar – fleire av desse bloggane ligg i dvale, så det er eigentleg fusk.

Kva skal eg blogge om?

Som norsklærar veit eg at det er lettare å skriva ein god tekst dersom du veit kven om skal lesa han. Ein må ha medvit om mottakaren, som det heiter så fint. Når ein bloggar, er ikkje dette medvitet til stades på same måten som i ved annan tekstproduksjon. Ein har ein slags aning om kven som les, men ein veit det ikkje heilt. Eg trur likevel ein ikkje klarar å lata vera å sjå føre seg ein mottakar når ein skriv. Når eg ser litt tilbake på blogginnlegga mine, ser eg at det er veldig ulikt kven eg skriv for. I grove trekk er det to grupper: Lærarane på skulen min, og dei som eg snakkar med på Twitter, les bloggane til, rett og slett dei eg reknar som del av nettverket mitt. I utgangspunktet er denne bloggen tenkt til lærarane på skulen min, som ein del av det arbeidet eg skal gjera – hjelpa til med den pedagogiske bruken av IKT. Eg tenkjer meg at skildringar av det eg gjer i timane, refleksjonar omkring kvifor og korleis, kan vera med på å hjelpa andre. Like eins prøver eg å tipsa om ulike 2.0 verktøy, men eg ser at eg ikkje har vore så veldig flink til det. Det er lett å bli fagspesifikk, eg er no ein gong norsk- og engelsklærar. Då skriv eg jo sjølvsagt for berre ein del av kollegaene mine, men eg håpar jo at noko av det skal ha overføringsverdi.

Det som er med desse innlegga, er at eg omtrent aldri får kommentarar på dei frå kollegaer, sjølv om eg veit at noko av dei les det. Det er lite motiverande, og eg trur det som har skjedd i løpet av hausten, er at eg får meir respons frå nettverket mitt, og då er det lett å sjå desse menneska for seg som mottakarar i staden for. Men eg veit ikkje om eg har så mykje å tilføra dei, dei fleste er jo mykje lenger komne i pedagogisk bruk av IKT enn eg.

Ein tredje kategori innlegg er dei eg skriv mest for min eigen del, og håpar at nokon skal ha nytte av, sjølv om det ikkje er hovudsaka. Det som er skilnaden på å tenkja høgt på bloggen, og å tenkja høgt i ei privat lærardagbok, er at bloggen er meir disiplinerande. Ein må uttrykkja seg klarare (prøve, i alle fall…) og fullføre resonnementa. Det er nyttig og viktig for eiga utvikling.

Så…kva skal eg blogge om? Og for kven? Og er det noko vits for andre enn meg sjølv? NB! Eg fiskar ikkje etter “Du er så flink, atte”, eg vil gjerne ha konstruktive forslag, og gjerne litt kritikk. Bloggsfæren har ein tendens til å bli litt vel koseleg, sikkert fordi vi vil oppmuntra kvarandre til å stå på og fortsetja med blogginga og arbeidet, men no seier eg det: Eg tåler litt motstand!

Kan elevane få sitt eige personlege læringsnettverk?

I går hadde eg ein interessant samtale med ein tidlegare elev via MSN messenger. Vi var innom mykje, og eg nytta sjansen til å spørja han litt ut om bruken av IKT i dei studiane han driv med. Så fortalte eg litt om korleis eg lærer mykje via bloggar og twitter no, og vi hadde ein liten diskusjon om korleis elevar kan ha nytte av noko liknande. Av og til er det fascinerande korleis noko du har tenkt lenge og mykje på, vert klårare ved hjelp av ein annan som ser det frå ein litt annan vinkel. Det han foreslo, var å samarbeida om ei oppgåve eller eit prosjekt på tvers av skular, og la samarbeidet føregå via bloggar. Eg trur gjerne at ein wiki er vel så eigna.

Eg trur at eit slikt prosjekt ville gjera bruken av ein wiki meir realistisk for elevane, og det ville kjennast meir nødvendig. Det ville kanskje også føra til at dei tok i bruk diskusjonssidene i wikien? Kanskje ville dei også føla eit større ansvar for å vera konstruktive og gi gode tilbakemeldingar til elevar dei ikkje kjende. Den store gevinsten hadde vore om at dette førte til at elevar som oppdaga felles interesser for fag, eller som oppdaga at dei kommuniserte godt, ville fortsette samarbeidet. Men det er kanskje litt mykje å håpa på?

Kanskje føregår det slike prosjekt allereie, kva veit eg. Mange har jo late elevar kommunisere med elevar i andre land i språkundervisninga, så bruk av IKT for å kommunisera på tvers av skular er jo ikkje noko nytt. Men å jobba fram noko som kanskje gir dei eit personleg læringsnettverk, hadde ikkje det vore flott? Om nokon er interessert i å prøva ut noko slikt, eller har erfaring, ta gjerne kontakt.

Moralen er i alle fall: Ein lærer alltid mykje av elevar, også dei som ikkje er elevar lenger! 🙂 Og MSN, Facebook etc. er fine saker når det gjeld å halda kontakten med dei!

Vegen vidare

Godt nyttår til alle!
Det kjem til å bli ein spennande vår. Allereie i morgon startar vi på KNV med å sjå på kvar vi skal gå vidare med IKT-strategien og arbeidet. Vi har invitert June Breivik for å få litt impulsar utanfrå, og eg gler meg veldig. Eg har nytta litt tid i dag til å sjå på kva i strategien vi ikkje har fått gjort noko med, og det vi har kalla “fleksibel organisering av skuledagen”, merkjer seg ut. Tanken var at dersom elevane arbeider meir sjølvstendig, med læraren som rettleiar, vil lengre økter med eitt fag vera betre. Då kan dei konsentrera seg og få gjort eit skikkeleg arbeid, og sleppa å bli avbroten av eit heilt nytt fag fleire gonger om dagen. Vi tenkte også på ei meir fleksibel organisering av grupper her, med meir oppløysing av klassestrukturen. Det er snart to år sidan vi skreiv dette, og det er mange grunnar til at det ikkje har skjedd noko på dette feltet. Eg trur mange ser på dette som ei veldig stor omvelting i kvardagen, og ein må ha forståing for at med alle dei andre endringane som skjer knytta til nye læreplanar, IKT og vurdering, kan det bli nok. Kanskje vi skal moderera oss, og innsjå at dette kjem vi ikkje til å koma i gang med på fleire år enno? Men vi treng ikkje legga tankar om betre organisering av skuledagen heilt vekk. Til hausten får vi eit nytt, flott og stort auditorium på skulen. Eg vil gjerne har parallellagde timar på trinna, slik at vi kan utnytta dette godt! Vi kan senda alle på trinnet inn i auditoriet for felles orientering/film, etc, her kan det vera ulikt kva lærar som har ansvaret alt etter kva det dreier seg om. Så kan vi samarbeida om å rettleia og hjelpa elevane i ettertid. Helst ville eg hatt blokkdagar der ein kunne starta i auditoriet, og så jobba med faget utover dagen. Men parallellegging hjelper!

Eit anna spennande moment som eg håpar vi får snakka litt om i morgon, er større bruk av elektroniske læremiddel, til dømes NDLA. Vi har høyrt at fylkeskommunen ynskjer at vi i større grad tek i bruk dette, og at dei vil gi mindre pengar til innkjøp av tradisjonelle lærebøker til hausten. Dersom vi skal starta opp med mindre bruk av bøker til hausten, må vi bruka god tid i vår på å planleggja, diskutera og læra. Eg syns det er viktig at vi klarar å lata vera å tenkja enten/eller, for det første er det lettare å diskutera då, for det andre er bøker framleis ein god ting! I norsk kan det til dømes vera vanskeleg å klara seg utan ein god tekstantologi, sjå kva Marita Aksnes skriv om dette her. Vil vi kunna klare oss med novelle- og diktsamlingar på biblioteket? Kanskje?

Eg trur at 2009 må bli året då endå fleire lærarar testar ut kva PC’en har å by på utanom Word, It’s learning, Wikipedia og Powerpoint. I strategien vår har vi sagt at vi skal ta i bruk nettstader som baserer seg på kommunikasjon mellom likemenn. I resten av avsnittet kan ein sjå utstrakt bruk av verb som “oppmuntre til”, i staden for “skal”, når det gjeld å ta i bruk wikiprinsippa, til dømes. Det er som sagt to år sidan vi skreiv dette, vi hadde akkurat vore på kurs med Arne Krokan, og høyrt om desse omgrepa for første gong. Det kan nok forklara den forsiktige verbbruken, men no kan vi vel slå fast at delingskultur i alle former er kome for å bli? Skal vi kanskje bli litt meir bastante her?

Vel, dette var berre litt av det eg tenkjer om viktige spørsmål vi må jobba med i år, og korleis skal eg vita kva eg meiner før eg har blogga om det? 🙂