Den skuledebatten eg ynskjer meg

Denne veka skreiv Sjur Holsen ein kommentar i BT, der han kalla norsk skuledebatt provinsiell. Bakgrunnen var Khan Academy og dei utfordringane denne type nettskular gir. Sjur Holsen har heilt rett. Det er snart val, og vi skal diskutere karakterar frå 5. klasse og skulemat. Alle meiner noko om skule, også journalistar. Dei har jo gått der.

Eg meiner skulesystemet har rotna på rot. Det er ikkje eit norsk fenomen, det gjeld i alle land som har adoptert industrisamfunnet sin skulemodell frå 1800-talet og framover. Ein samlebandmodell for effektiv drift var løysinga for å kunna utdanna massane den gongen. Modellen har vi framleis: Alle på same alder på eit trinn, 30 elevar – 1 lærar, alle lærer det same samstundes, går like fort framover og tek eksamen samstundes. Og når modellen ikkje fungerer, lappar vi på han, med støtteundervisning, etc. Men vi er framleis inne i modellen – sjølv om vi freistar å stange mot rammene. Om nokon skulle tru at eg har tenkt alle desse kloke tankane heilt sjølv, så kan dei lesa Clayton Christensen si bok Disrupting Class, eller sjå Ken Robinson sitt fantastiske føredrag…. eller sjå Sugata Mitra sitt siste føredrag på TED.

Systemet har vore rote lenge. Men teknologiutviklinga tvingar oss til å sjå det. Og det går fort. Så er det ikkje berre berre å finne heilt andre måtar å drive skule på, sånn i ei handvending. Men mange prøver mykje interessant. Den amerikanske RISC-rørsla er eit døme. Ingen karakterar, ein går vidare når ein meistrar det ein driv med. OECD snakkar om «innovative learning enviroments», det er mykje kunnskap å hente der. 

Eg skulle ynskje Kunnskapsdepartementet ville ta dette alvorleg, og starte ein stor dialog om korleis skulen skal vera i framtida. Ein av mine kjepphestar er at då må vi snakka om læringssyn – og menneskesyn. For industrimodellen har gitt oss ein god del grums i bagasjen. Det er vanskeleg å få folk – både i og utanfor skulen, til å slutta å snakka om «sterke» og «svake» elevar. Eller «dei som VIL læra» og dei som ikkje vil. Sjølv om vi veit at systemet passar for visse typar, og ikkje for andre. Som misser sjølvrespekten og dett ut. På guteromma sit det ein stor gjeng av dei «som ikkje VIL», og samarbeider tett med andre, oppviser stor kreativitet og løyser ekstreme utfordringar – i dataspel. Er det nokon vi treng, så er det folk med slike ferdigheiter. Til dømes.

Så kjære Sjur Holsen, kjære Kristin Halvorsen, kan ikkje vi alle ta den verkeleg store debatten, både i aviser og politikardebattar? Kva treng vi å kunna i framtida? Og kva skule treng vi?

 

 

Advertisements

Forfattar: margreta

Fagleiar ved Nordahl Grieg vgs, med ansvar for pedagogisk bruk av IKT og eksternt samarbeid. Idealist og optimist. Glad i skule!

5 thoughts on “Den skuledebatten eg ynskjer meg”

  1. Jeg har hevdet lenge og jeg tror med rette, at utdanningssystemet ikke ivaretar dagens samfunnsmessige behov. Det hele synes å ende opp med at økonomene setter rammene for det faglige mulige, da det ofte er knyttet opp i mot ressurser. Om vi ser nærmere på dataspill er det noe av det beste som finnes, om de er pedagogisk grunnlagt. Det at responsen kommer sekunder etter stimuli gir en justering av kunnskapskursen ingen lærer kan følge. Elevene kan nærmest på egen hånd, eller i utvalgte grupper gjennomføre pensum på rekordtid. Med de lærerne vi utdanner, etter gamle tanker og synspunkter om hva utdanning er, vil vi ikke komme videre. Stikkord er kunnskap innenfor praktisk pedagogisk bruk av digitale verktøy i undervisningen. Hvor er disse spillene som ville gjort den kjedeligste matematikk til noe morsomt og motiverende å lære? Den vil dessverre ikke komme så lenge Utdanningsdepartementet tror at undervisning i dag er det samme som undervisning var på sekstitallet. Nei, nå må departementet ta initativ til å få laget pedagogiske websider som har spill og animasjoner i tråd med de muligheter digitale verktøy faktisk kan gjøre i dag. Loggen på alt som gjøres av hver enkelt kan gi et godt grunnlag til underveisvurdering.
    En annen viktig faktor: Det holder ikke med en riktig akademisk utdanning lenger, det må tones ned. Det som må forsterkes er lysten og evnen til å ta i bruk nye muligheter innenfor den digitale verden for å fremme de tema som skal undervises i med digitale verktøy. Kan skolen stille krav til lærernes utvikling? For eksempel må de avlegge en kunnskapstest innenfor pedagogisk bruk av digitale verktøy og den må være bestått. Stryk er takk og farvel?

  2. Jeg er veldig glad for å lese dette. Oppsummert så er vårt samfunns største og mest verdifulle ressurs; kunnskapsoppbygging, frigjøring av motivasjon og arbeidsglede som følge av at ressursene til hver og en kan utnyttes bedre. Det er mer verdt enn 3000 milliarder kroner i mineralreserver og petroreserver

  3. Takk for hyggelige og interessante kommentarer. Jeg venter fremdeles på kommentar fra Kristin Halvorsen, men jeg må kanskje vente en stund? 😉

  4. Har litt sans for kommentaren til Asbjørn Nesse som hintar om digital avskilting. Med fare for å terga på meg diverse fagforeiningar så tykkjer eg det er ein interessant ide…

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s