Farvel 2013

Eg er litt trøytt. Eit eller anna lite virus har lurt seg inn i kroppen og lagar ugreie. Ingenting nytt der, jula er ei vanleg tid for sjukdom. Men eg var litt trøytt før dette viruset også. Trøytt på ein annan måte, litt mentalt trøytt. Det passar dårleg, alt mot slutten av veka skal eg vera klar til å legga strategi for korleis Nordahl Grieg vgs skal presentera seg hjå OECD og Unesco i Paris og på BETT i London. Eg burde brukt jula på å pløya to tjukke OECD-rapportar, det har eg ikkje gjort. Eg har strikka i staden. 

Eg har ein dårleg eigenskap (joda, eg har fleire, men no er den denne vi snakkar om). Eg ser lett vrangsida. Eg høyrer kritikken før den kjem, før nokon har tenkt han. Eit skeivt ord om det eg driv med, og eg høyrer ein heil tale. Ingen god eigenskap når eg har valt meg ein jobb der det er meininga å utfordre, tenke nytt og sjå samanhengar. Og no lurer eg på om eg gjer noko viktig i det heile tatt. Er det nøye om vi reiser til Paris med elevar og lærer om innovative læringsmiljø? Er det viktig å knyte kontaktar med skular i andre land? Og kva med Framtidskonferansen? Er det berre mykje arbeid som ikkje gir elevane det ekstra det skal? Og kvifor skal vi i det heile tatt styre sånn på? Kan vi ikkje berre administrere ein vidaregåande skule og nøye oss med det? Betyr det noko, sånn i den store samanhengen? 

Saka er vel at det kan eg ikkje heilt vite. Det er ikkje målbart, alt dette. Det må eg leva med. Eg må ta det vi får av kortsiktig effekt med meg, det er einskilde gledesutbrot frå elevar, takkebrev for Framtidskonferansen frå ei einskild mor, elevar som syner samarbeidsevner og refleksjon i praksis, lidenskaplege lærarar. Og så må eg halda fast på det forskning og flinke folk seier om det langsiktige. At det verkeleg er viktig med samarbeid og kreativitet i framtida. Og det eg trur så inderleg på sjølv, vi MÅ gi elevane forståing av at dei er viktige og at dei faktisk, heilt reelt, må redda verda. 

Lidenskapen eg kjenner for det eg gjer, trumfar som oftast denne andre stemma. Dessutan er eg ikkje aleine. Eg har utruleg gode kollegaer eg alltid kan stola på. Om eg skulle trenga det, dreg dei meg opp att.

Eg skal nok bli kvitt både stemmer og virus. Eg kjem meg opp at til 2014. Eg lovar. 

Advertisements