Her er så underlig

Det er tidleg mai 2010 i Norge. Same veka som ein pedagogikkprofessor i Oslo skriv i papiravisa Klassekampen at eitt hovud, eit papir og ein penn er nok til eksamen, sit nærare 800 skulefolk og nikkar i takt i Trondheim medan Arne Krokan stiller diagnosen på norsk skule, og antyder konnektivisme og sosialkonstruktivisme som medisin. Det er til å få vondt i hovudet av: Kva er røynda? Kvar er skulen eigentleg? Kven var på konferanse? Kven er denne pedagogikkprofessoren?

Eg veit ikkje heilt om eg vil reise på fleire slike konferansar. Tenkologien som vi alle hyller, gjer at eg kan sitja heime og sjå føredraga. Det sparar CO2. Inviterer du meg til ein workshop der vi skal snakke saman og forplikte oss, derimot, kjem eg. Snakke om kva? Om dei vanskelige tinga, om dei store, vanskelege, strukturelle endringane. Vi har ein skule full av teknologi, som køyrer i eit paradigme som ikkje er tilpassa teknologien. La meg bli tydeleg: Formidlingspedagogikken lever i beste velgåande. Det burde den ikkje. Den burde vera stein dau. Den byggjer på eit kunnskapssyn der læraren er den som sit på mest kunnskap, som skal overleverast elevane. I slike klasserom er internett ei kjelde til irritasjon og maktesløyse. Og vi veit det, og vi står framme og underheld som best vi kan like vel. Med pultar i bussformasjon. Vi plasserer elevane i klasser basert på eitt einaste kriterium: alder, fordi vi trur det er nøytralt og rettferdig, sjølv om vi veit at to 14-åringar kan omtrent vera på kvar sin planet utviklingsmessig. Vi har eit vurderingssystem som måler individuell kunnskap. Genuint samarbeid tel ikkje på karakteren. Eg har skrive utviklingsplan med kollegaene mine den siste månaden. Vi har samskrive i eit Google-dokument, fordelt område, kome saman, diskutert og revidert, omdisponert, skrive vidare der andre har starta. Kva om vi skulle få karakter på dette? Umogeleg. George Siemens seier at kunnskapen ligg i nettverk, at den er organisk og flytande. Vi lærer saman. Korleis vurdere denne type læring? Forskning seier dessutan at tilbakemelding som blir gitt saman med ein karakter, har ingen effekt. Vi gir slik tilbakemelding likevel. Er det ikkje på tide å avskaffa karakterane? Og eksamen – individuell, utan kommunikasjon, men med datamaskin. Måler den noko relevant, noko samfunnet i 2010 treng kunnskap om? Lat meg ta norskfaget som døme. Norsklærarar rettar seg forderva, pga at eksamensforma krev at eleven kan skriva ein lang tekst aleine. Så dei trener på dette. Og når dei kjenner at noko er gale, er den einaste løysinga å slutte med eigen karakter i sidemål. Skulle vi ikkje heller seia at vi treng ein annan skrivekompetanse i vår tid? Kva er viktig å kunna? Ikkje minst har vi eit stort problem med fusk. Elevar fuskar i veg ved hjelp av teknologien, og gudane skal vite at det er god hjelp å få. Fusk er eit symptom på eit system som er rotna på rot, det poenget ikkje er å læra, men å spela i det Michael Wesch kallar «The getting by-game».

Vi kan ikkje venta på at pedagogikkprofessorane skal ta tak i dette. Eg trur ikkje det kjem frå Udir heller, med det første. Eg gidd ikkje sitja å klaga av den grunn. Lat oss koma saman, setja oss ned, og sjå på kva vi har som er verdt å ta vare på, og kva som bør hivast på skraphaugen. Lat oss koma opp med ein relevant skule som tek det vi høyrer på konferanse på alvor. Lat oss så søka Udir om å prøva det ut. Eg er sikker på vi får det, lat Udir gjerne delta i prosessen. Nokon må starta.

Bilete: Image: «her name is headache.»
her name is headache.

Engelsk vg1 med ndla engelsk som læringsressurs

'Language Rules Week part 3'
Det har vore lite blogging det siste halve året, og eg tenkjer å ta det litt att no, med ein liten serie om halvåret som gjekk. I og med at eg no går over i ny jobb, og ikkje skal undervisa det neste halve året, har eg lyst til å dela med meg det eg har gjort av erfaringar denne hausten. Eg startar med engelskfaget på studiespesialiserande, vg1, som har vore den største utfordringa for meg, av ulike årsaker. Eg kjenner meg ikkje så fagleg sikker i engelsk som i norsk, og så var det dette med ndla engelsk som læringsressurs, då. Eg skal ikkje leggja skjul på at for meg har det vore om å gjera å lukkast med dette, sjølvsagt mest for at elevane skal få utbyte, men også for å bevisa at det er fullt mogleg å driva forsvarleg undervisning med denne ressursen.

I veka som gjekk, evaluerte elevane engelskundervisninga, og eg bad dei om å skriva spesielt om det at dei ikkje har hatt ei tradisjonell lærebok. Eg las gjennom og oppsummerte evalueringane, og tok dei med meg tilbake til klassen. Så diskuterte vi ut frå dette. Først litt om den første runden med evalueringar: Litt over ein fjerdedel av klassen hadde negative røynsler med å ikkje ha bok. Det er to hovudargument som går att hjå desse: Det er tyngre å lesa og konsentrera seg om nett-tekstar, og det er lett å gå inn på andre sider og bli distrahert på den måten. Så har vi ca like mange som er positive, men innrømmer at dei kunne tenkja seg ei bok pga vanen. Blant desse er også dei som ser problem med konsentrasjonen, men meiner det har gått fint, dei har klart å konsentrera seg likevel. Og til slutt har vi ei litt større gruppe som er utelukkande positive. Deira grunngjevingar er at det er greitt å ha alt på PC’en, det er fint å ha multimedia-innhaldet så nær tekstane, og det har vore kjekt å prøva noko nytt.

Eg har hatt ein fantastisk klasse med motiverte og arbeidsame elevar. Dei er også svært fornuftige, og ser godt at læringsressursen berre er ein del av det som gjer undervisninga god eller dårleg. For meg har det vore om å gjera at planar har vore svært oversiktlege og at dei alltid har visst kva dei jobbar mot. Eg har også jobba medvite med vurdering for læring. Eg er glad for at eg fekk mange positive tilbakemeldingar på dette (Til slutt i dette blogginnlegget kan du finna lenker til planane mine og nokre av vurderingsskjemaa eg har brukt). For meg var det viktig å lenke direkte til tekstar og andre ressursar i planane, så dei skulle kunne gå direkte inn på tekstane og sleppa å leita. Det har dei vore glade for, men det var spennande at i samtalen vi hadde, kom det fram forslag om at no etterkvart burde dei kanskje leite sjølve? Korleis skulle dei elles bli kjent med ressursen? Dette er jo sjølvsagt heilt rett, det er viktig kompetanse å finna fram på nettsider sjølve.

Ei anna side ved engelskundervisninga denne hausten, som elevane og eg er einige om må bli betre, er øving i munnleg engelsk. Vi har hatt for lite av dette. Det har nok med emna vi har hatt om å gjera, og alt eg gjerne ville få til med PC som læringsverktøy – bruk av tankekart, wiki, delicious, scrapbook… Men det er ikkje for seint, heldigvis, eg har gitt melding om dette til den nye læraren. Elevane vil også gjerne lese litt i lag – høgt, for å koma inn i tekstane. Kvifor ikkje?

For å oppsummera: Ikkje alle har syns det var så lett å takle å vera utan bok. Dei fleste syns det har gått bra, ein del er entusiastiske. Eg kan prøva å filosofera litt om kven som meiner kva, og kvifor, men eg trur heller eg vil seia at erfaringa er viktig for alle. Eg lar ein elev få ordet til slutt, lett omskrive: Det har gått fint, og blei bedre med Scrapbook. Viktig at vi lærer å jobbe på denne måten med tanke på framtida.

Her er lenker til planar etc:
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_73ccpdz5cp
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_65cd9g59pb
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_72ft4rz8cc
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_67dcrxn7gc
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_68hg6cvng9

Skjema:
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_77gb5hwqc2
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_76cxhmp5ft
http://docs.google.com/View?id=ddvmfcqx_76cxhmp5ft

Dette er spennande tider!

2154667931_feda985dddEg lever stadig i risikosona for å bli avskriven som ein blåøygd optimist, men eg likar meg der! Eg er ikkje oppglødd av natur – det er ei medviten haldning, ei motvekt til andre posisjonar det er lett å innta. Men det er klart, nokre dagar kjem det meir av seg sjølv. Den siste veka har vore grei i så måte. Ingunn Kjøl Wiig kom opp med ideen om å starta eit ning-nettverk for lærarar i heile landet med felles interesse for IKT og skule, og så berre gjorde ho det! Slike folk likar vi! Korkje Ingunn eller andre hadde vel heilt tenkt seg at det skulle vekke slik interesse, i skrivande stund har vi 163 medlemmer, det vert stadig oppretta nye grupper, og wikien som høyrer til, har begynt å ta form. Eg syns det er spesielt artig at lærarar frå barnehage til unversitet finn saman her, i lag med skulebibliotekarar og lærarstudentar. Eg har også sakna yrkesfaglærarane i bloggosfæren, no ser eg nokre av dei i nettverket, og eg håpar dei får med seg fleire. For eit potensiale!

Det eg likar aller best med dette nettverket er at eg håpar terskelen for å delta vil kjennast ganske låg for mange, slik at dei som er interesserte i å prøva ut nye måtar å bruka IKT på i skulen, eller som gjerne vil lære litt om sosial web, kan melda seg inn, og få tips og råd frå andre, kanskje etterkvart etablera mindre nettverk saman med andre. I høve til det å oppretta ein eigen blogg, og å kommentera på bloggar, er dette kanskje enklare?

Så dermed er oppmodinga i dag ganske opplagt: Meld deg inn i Del og bruk 09, bli med på å forma framtida i norsk skule! (Intet mindre!)

Bilete: «Welcome 2008!!! / Bienvenido 2008!!!»
Welcome 2008!!! / Bienvenido 2008!!!

Min fagleg-pedagogiske dag 2.0

I dag er det fagleg-pedagogisk dag på Universitetet i Bergen. Dagen er ein tradisjon, alltid første fredag i februar, og lærarar frå heile Vestlandet strøymer til for å gå på førelesingar og treffa gamle kjente. Eg likar denne dagen veldig godt. Det passar meg ypperleg å sitja på førelesing og høyra på interessante føredrag, og det er alltid gøy å treffa gamle studiekameratar. Men i dag vart eg heime. Eg hadde gledd meg til to dobbelførelesingar v. Håkan Rydving om samisk religion, kultur og språk, emne eg kan altfor lite om. Dessutan har eg høyrt så mykje fint om Rydving. Diverre vart førelesingane avlyst. Eg blei skikkeleg lei meg når eg fann det ut i går, og sjølv om eg la ein plan med andre førelesingar, kjente eg at motivasjonen var vekke. I dag tidleg slo det meg: Kva om eg brukar dagen på artiklar og føredrag på nettet? Eg har så mykje eg skulle ha høyrt og lese, og eg har ikkje tid til å fordjupa meg i dette på ein vanleg dag på jobb. Eg kontakta avdelingsleiar og fekk klarsignal.

Eg starta dagen med å lesa «A vision of Students Today (& What Teachers Must Do)» av Michael Wesch. Eg tagga artikkelen på Diigo, slik at eg kunne understreka og ta notat undervegs, og få tilgang til andre sine understrekingar og notat. Slik kan eg også dele artikkelen med dei som er i nettverk med meg på Diigo. Eg har også merka artikkelen i Delicious, og slik delt han med nettverket mitt der. Du finn også bokmerka mine på den offentlege netvibes-sida mi.

Denne artikkelen føl opp videoen «A Vision of Students Today», som har vore ein stor hit på YouTube, og skapt mykje diskusjon. Det kan vera hardt, nesten vondt, å ta innover seg både videoen og artikkelen, fordi Wesch stiller heilt grunnleggjande spørsmål om kva læringssyn utdanningsinstitusjonane våre har – der vi tviheld på eit rom som signaliserer at «information is scarce and hard to find», og der det er ei stemme som gjeld – og som sit med kunnskapen. Han tek også opp at gjennom år har vi umedvite lært elevane og studentane våre «The getting by game», der det er om å gjera å gjera/lesa minst mogleg med best mogleg resultat – dette sitatet seier det meste: «Our students are so alienated by education that they are trying to sneak right past it». Fusk er jo den ultimate øvinga i dette spelet. Korleis kan vi leva med at det å læra ikkje er det viktigaste for elevane våre i utdanninga deira? Slik har det jo vore lenge, men det vert så tydeleg no, når PC’ane er her, informasjonen er meir enn tilgjengeleg, den er overveldane, og elevane er alle andre stader mentalt enn i rommet, saman med deg. Wesch meiner det fins løysingar på problema: «Fortunately, the solution is simple. We don’t have to tear the walls down. We just have to stop pretending that the walls separate us from the world, and begin working with students in the pursuit of answers to real and relevant questions.» Han ynskjer nedbygging av faggrenser og meir arbeid med spørsmål som elevane finn relevante i liva sine, og han meiner vi kan ta i bruk teknologien for å få dette til. Dei som ynskjer å vita meir om dette, kan sjå videoen «A Portal to Media Literacy» som viser korleis han gjer dette.

Eg vart på Britannica Blog ei stund til. Howard Rheingholds artikkel «R.I.P.: Lectures, Notes, and Tests (Scrapping the Old Ways)» var ein glimrande oppfølgjar til Wesch. Han fortel om korleis han har undervist sin klasse (Berkeley), ved bruk av bloggar, forum, wikis. Det er flott å lesa ei så konkret skildring av korleis ein kan gjera det. Han lar grupper på tre studentar undervise dei andre, etter eit opplegg som verkar svært godt. Eg trur det er mogleg å overføra dette til mitt klasserom i litt mindre skala. Ein ting som han poengterer i artikkelen, er at ein av dei viktigaste tinga å utvikle hos studentane, er «mindfulness», eg trur vi kan omsetja med medvit, om bruken av laptops blant anna. Når ei gruppe underviser er det berre dei i gruppa som skal ha oppe PC’ane, ikkje dei andre.

Før eg forlot Britannica Blog, tagga eg ein del andre artiklar i delicious og diigo, for å kunna koma tilbake til dei. Så trengte eg ein pause, tok meg ein tur innom Twitter, men der var det ikkje mykje aktivitet nett då, så eg åt litt lunsj i ro og fred og tenkte at nett no er det kjekkare i kantina på Sydneshaugen, heilt klart.

Så gjekk eg til bloggen til Will Richardson, for endeleg å sjå intervjuet han gjorde med Rheingold for nokre veker sidan. Det er ein time langt, så tidlegare forsøk har vortne avbrotne. Trass i litt dårleg kvalitet på opptaket, var det vel verdt tida. I løpet av samtalen er dei innom mange sider ved sosial web nytta i utdanning, og eg trur eg vil avgrensa meg til å skriva litt om det som eg festa meg ved umiddelbart. I starten av samtalen snakkar dei om «tuning» av sosial web. Det inneber at vi gjer nett-tenestene og nettsamfunna personlege, at vi vel ut og stiller inn slik at vi har mest mogleg nytte av dei. Rheingold nyttar Twitter som døme – måten ein vel ut kven ein vil følgja på Twitter etter kven ein får noko igjen for å følgja, dei som postar om ting ein sjølv er interessert i. Dette syns eg er eit spennande tema, eg trur læring på nettet i høg grad handlar om dette: Vi vel ut og spesialiserer lesinga vår og bidraga våre, noko som er blitt mykje lettare med RSS-teknologien. Vi vil velgja sjølve når og kvar og kva vi skal lese og lære og kven vi vil lære det saman med. Viktige spørsmål i samband med dette er jo – er elevane også slik? Og kva med skulen då? Der er det ytre krefter som bestemmer når ein skal lese kva og kven ein skal lære med. Og eit anna viktig spørsmål – kva med det generelle og allmenne opp i dette? Det er mange ting elevar ikkje er spesielt interessert i, som dei absolutt treng å kunna noko om, fordi det er viktig for demokratiet og samfunnet. Cluet er vel at vi må gjera desse emna relevante for elevane.

Oppsummering av min eigen, «tuna» fagleg-pedagogiske dag: Det beste var Rheingold sin artikkel, fordi eg fekk denne konkrete skildringa av korleis han organiserte studentane sine. Wesch kjenner eg frå før, og veit at eg syns han er ein viktig mann å lytte til. Det fekk eg stadfesta i artikkelen. Rheingold og Richardson genererer ein del tankar hjå meg som eg nok kjem tilbake til. Det er fint å bruke tid på å blogge om dagen, fordi eg sjølv lærer mykje av å måtta formulera meg, og fordi eg syns eg har ei plikt til å dele det eg les og ser med andre. Eit poeng med denne bloggposten har også vore å demonstrera korleis læring på nettet kan føregå, det handlar om å finne stoffet, det skjer gjerne via andre sine lenker, det handlar om å lese og dele det vidare via delicious og diigo, og det handlar om å reflektere over det eg har lært på bloggen. Er eg heldig, går prosessen vidare med kommentarar og diskusjon.

Vil eg berre lære på denne måten framover? Niks, eg vil gjerne vera saman med andre og samtale, eg vil gjerne høyra ekspertar «live» på fagleg-pedagogisk dag. Men eg vedgår at med alle dei interessante menneska, diskusjonane og refleksjonane eg finn på nettet, vert dette ein viktigare og viktigare læringsarena for meg. Kanskje eg vert meir kritisk til kva eg vil høyra og lesa når tilbodet er så stort? Og då var vi tilbake til elevane…

Men lunsjen var litt stusseleg.

Kva skal eg blogge om?

Som norsklærar veit eg at det er lettare å skriva ein god tekst dersom du veit kven om skal lesa han. Ein må ha medvit om mottakaren, som det heiter så fint. Når ein bloggar, er ikkje dette medvitet til stades på same måten som i ved annan tekstproduksjon. Ein har ein slags aning om kven som les, men ein veit det ikkje heilt. Eg trur likevel ein ikkje klarar å lata vera å sjå føre seg ein mottakar når ein skriv. Når eg ser litt tilbake på blogginnlegga mine, ser eg at det er veldig ulikt kven eg skriv for. I grove trekk er det to grupper: Lærarane på skulen min, og dei som eg snakkar med på Twitter, les bloggane til, rett og slett dei eg reknar som del av nettverket mitt. I utgangspunktet er denne bloggen tenkt til lærarane på skulen min, som ein del av det arbeidet eg skal gjera – hjelpa til med den pedagogiske bruken av IKT. Eg tenkjer meg at skildringar av det eg gjer i timane, refleksjonar omkring kvifor og korleis, kan vera med på å hjelpa andre. Like eins prøver eg å tipsa om ulike 2.0 verktøy, men eg ser at eg ikkje har vore så veldig flink til det. Det er lett å bli fagspesifikk, eg er no ein gong norsk- og engelsklærar. Då skriv eg jo sjølvsagt for berre ein del av kollegaene mine, men eg håpar jo at noko av det skal ha overføringsverdi.

Det som er med desse innlegga, er at eg omtrent aldri får kommentarar på dei frå kollegaer, sjølv om eg veit at noko av dei les det. Det er lite motiverande, og eg trur det som har skjedd i løpet av hausten, er at eg får meir respons frå nettverket mitt, og då er det lett å sjå desse menneska for seg som mottakarar i staden for. Men eg veit ikkje om eg har så mykje å tilføra dei, dei fleste er jo mykje lenger komne i pedagogisk bruk av IKT enn eg.

Ein tredje kategori innlegg er dei eg skriv mest for min eigen del, og håpar at nokon skal ha nytte av, sjølv om det ikkje er hovudsaka. Det som er skilnaden på å tenkja høgt på bloggen, og å tenkja høgt i ei privat lærardagbok, er at bloggen er meir disiplinerande. Ein må uttrykkja seg klarare (prøve, i alle fall…) og fullføre resonnementa. Det er nyttig og viktig for eiga utvikling.

Så…kva skal eg blogge om? Og for kven? Og er det noko vits for andre enn meg sjølv? NB! Eg fiskar ikkje etter «Du er så flink, atte», eg vil gjerne ha konstruktive forslag, og gjerne litt kritikk. Bloggsfæren har ein tendens til å bli litt vel koseleg, sikkert fordi vi vil oppmuntra kvarandre til å stå på og fortsetja med blogginga og arbeidet, men no seier eg det: Eg tåler litt motstand!

For ein fantastisk haust det har vore!

331687946_3c1927b213_m1For ei som er grunnleggjande forviten og elskar å lære! Mykje var nytt i august: Nye klassar, nye læreplanar og til dels nye utfordringar, i og med at eg møtte min første klasse med eigne bærbare PC’ar. Sjølv om eg har jobba mykje med problemstillingar knytta til Kunnskapsløftet og IKT i skulen tidlegare, var det godt å endeleg få praksis. Dessutan har dei 20% eg har fått for å jobbe med pedagogisk bruk av IKT vore gull verdt for meg, endeleg har eg fått betre tid til å setja meg ned med PC’en og læra og tenkja. Og kva fann eg? Eit fantastisk nettverk av engasjerte skulefolk som gjerne deler kunnskapen sin med andre, gjennom bloggane sine, delicious, og ikkje minst Twitter. (Les hjå Svend A. Horgen dersom du ikkje har oppdaga Twitter endå!) Dette har vore heilt uvurderleg for meg. Tusen takk til alle!

Ved sidan av dette, har problemstillingar rundt vurdering stått sentralt i haust, både lokalt på skulen, og gjennom arbeidet i FAU-norsk. Kurset Henning Fjørtoft hadde i bruka av rubrikkar og sjekklister, var svært nyttig, og eg har tatt i bruk verktøya. Eg er ikkje nøgd med alt eg gjer, men eg trur eg er på veg framover. Det viktigaste for meg er at vurdering vert knytta til læring, og dermed vert oppfatta både av lærarar og elevar som nyttig å jobba skikkeleg med. Eg ser at det er fleire sider ved arbeidet som gjeld konkretisering av kompetansemål som eg er usikker på, men eg er nøgd med innfallsvinkelen FAU-norsk har hatt til dette, det vi ser erfaringsutveksling lærarane i mellom som eit viktig steg på vegen til felles forståing av læreplanen.

Det er svært spennande å jobba med Vg3 norsk, utfordringane er mange: Skjønnlitterært program, fordjupingsemne, gode vurderingssituasjonar, osb. Kor godt er det ikkje då å ha nettverk også lokalt, både gjennom FAU – takk til Kristine, Marianne og Grethe, og på skulen – takk til Hege, Mona og Anne-Marie!

Det skal bli godt med litt ferie, men eg gler meg til å starta opp att på nyåret også. Eit av måla mine er å koma i gang med meir bruk av 2.0 – verktøy i førsteklassen min. Eg håpar også eg skal få høve til å halda fleire kurs i Web 2.0 for kollegaer, det har vore givande å halda på med. I det heile håpar eg å kunna gjera ein god jobb for fleire av kollegane mine enn dei eg har nådd til no. Eg håpar også bloggen min og IKT-wikien, i tillegg til Netvibes-sida, skal nå fleire i skulesamfunnet vårt og vera til hjelp.

God jul til alle i bloggosfæren, alle Twitrarar, alle lærarar ved KNV! Og andre som måtte forvilla seg inn hit!

Image: «Sweet Sweet Santa, Where’s My Two Front+Teeth?»
http://www.flickr.com/photos/42921300@N00/331687946

Nettverk – nettet blir menneskeleg!

I går kveld slo det meg brått at det er lenge sidan eg har utført eit godt, gammaldags google-søk. Kvifor det? Jau, fordi eg brukar nettverka mine til å skaffa meg informasjon i staden for. Ved hjelp av kontaktane eg har fått i Delicious og Twitter, og ved hjelp av bloggane eg les, får eg stadig nye tips om interessante sider og verktøy. Eit døme kan vera at eg lurer på noko med bruk av bloggar i klasserommet. Før ville det ha vore naturleg for meg å søka i google: blogg+elev. No ser eg heller på Tanketråder, Ingunn Kjøl Wiig har sikkert skrive noko om dette, tenkjer eg, og finn det eg treng der, evt. føl eg hennar lenker vidare ut på nettet.

Dette gjeld nok ikkje berre meg, men er ein høgst menneskeleg måte å bruka nettet på: Kven vil du helst spørja om noko du lurer på: Ein vilt framand, eller ein du har fått gode svar av før?

Eg føler rett og slett at dette gjer nettet meir menneskeleg, og eg føler i større grad at eg brukar nettet, og ikkje omvendt. Og for meg er dette ei god utvikling!

Dette har nok nokon tenkt på før meg, og dei som vil, må gjerne supplera med gode tips til artiklar og filmar som handlar om akkurat dette!